3 minuten

Column: De heilige koe

Vriendinnen van mij uit New York kwamen over en zagen voor het eerst van hun leven een Smart. Zo'n klein, stads, tweepersoonsautootje. Een yuppen-auto, een symbool van status en een manier van leven. 'Double income, no kids!', roept het autootje als het voorbij zoeft. Met grote ogen keken mijn vriendinnen naar de Smart die over de grachten reed.

‘Oh, my god,’ zei vriendin 1, ‘is that a car for poor people?’
‘Can’t be,’ zei vriendin 2, ‘it must be for the handicapped.’
Vragend keken ze me aan. ‘It’s actually for the rich,’ zei ik. En ik legde uit: Double Income, No Kids...
‘Maar hebben ze dan geen vrienden?’ vroeg vriendin 1 verbaasd. ‘Nu kan er nooit iemand achterin zitten!’
‘Kan hij soms heel hard?’ probeerde vriendin 2. ‘Zoals een sportauto?’
‘Nee,’ zei ik, ‘hij is vooral handig. Zo’n klein autootje, dat is makkelijk parkeren.’
Ze waren er niet van onder de indruk.
‘Het is meer een halve auto,’ zei vriendin 2.
‘Tja,’ zei ik, ‘nou...ja.’
En verder kwam ik niet.

Maar koeien vonden mijn New Yorkse vriendinnen geweldig. Op weg naar het Muiderslot kwamen we langs een weiland waar een paar koeien graasde.
‘Oh, my god, look at these cows!’ riep vriendin 1.
‘Stop the car!’riep vriendin 2.
We gingen op de foto, meer dan eens, met de koeien op de achtergrond.
‘Are they expensive?’ vroeg vriendin 1.
‘These cows?’ Ik had geen idee. Hoeveel kost een koe?
‘They must be,’ zei vriendin 2, ‘look how beautiful they are.’ 

Dat was waar. Ik keek naar hun grote ogen, hun lange wimpers. En opeens zag ik het voor me, een koe als statussymbool.
‘Helaas,’ zou je op een cocktailparty zeggen, ‘wij hebben nog steeds geen ruimte voor een koe. Het is zo moeilijk om in Amsterdam een tuin te vinden die groot genoeg is...’
‘Niet te betalen...’
‘Maar als je eenmaal een koe hebt, laat je hem nooit meer gaan.’
‘We worden zo vreselijk relaxed van dat beest.’
‘Het is even een investering, maar je krijgt het dubbel en dwars terug.’
‘Mijn yoga heb ik al op kunnen zeggen. Een koe brengt zoveel rust in huis.’
‘Frans Molenaar heeft er ook één.’
‘We sparen nu voor een tweede.’

Het leek me een rustgevend beeld, wandelende yuppen die hun koe uitlaten. ‘Kijk ze eens flaneren,’ zouden omstanders zeggen, ‘ze denken dat ze heel wat zijn.’ De jaloezie zou er in doorklinken. Er zouden natuurlijk goedkope koeien op de markt komen, uit China. ‘Maar die gaan veel eerder dood,’ zouden de yuppen zeggen, ‘en je merkt duidelijk verschil. Die koeien herkauwen nooit een zevende keer en dat voel je toch.’
Er zouden speciale koeien-alarmsystemen komen, want zo’n koebel voldoet al snel niet meer.
Er zouden koeien-uitlaat services komen en het beroep ‘kuddehoeder’ zou een heel nieuw élan krijgen.
Er zou...

Sloeg ik door? Een koe in de stad is niet erg praktisch. Maar “praktisch” lijkt me geen criterium voor status en luxe. Haute couture, zo praktisch! French cuisine, zo praktisch!    
‘Would you like to have a cow?’ vroeg ik aan mijn vriendinnen.
‘I’d love to,' zei vriendin 1.
‘They’re cute,' zei vriendin 2.
‘In the city?’
Ze keken me vreemd aan.
‘There’s no space.’
‘No grass...’
‘If you would have the space? A garden and grass?’
Ik zag ze nadenken, heel even, en zag dat er een opening was. Dat ‘als’ en ‘if’, en ‘if you’d only...’
De koe aan de man brengen. De marketeers van de Smart zou het moeten lukken.

Gerelateerde artikelen