3 minuten

Column: Duivel

Menno Hurenkamp uit Moskou

Van een gezaghebbende politieke analist vernam ik onlangs het volgende: de Dood komt op bezoek bij Poetin, ex president van Rusland, nu eerste minister van Rusland en straks vermoedelijk weer president van Rusland.

Met z'n zeis en met die rare pij staat de Dood daar in het Kremlin.  En hij zegt: “Vladimir Vladimirovitsj, je tijd is daar.” Maar Poetin drukt op een knop en twintig kale vechtjassen springen tevoorschijn. Ze tuigen de Dood af, breken z'n zeis en smijten hem in de Lubljanka, de gevangenis van de geheime dienst. Daar meppen ze nog een tijdje flink op hem in. Alleen vergeten ze de deur van de cel te sluiten. De Dood ontkomt en zoekt hinkend en bont en blauw via wat sluipwegen de weg terug naar God. In de hemel aangekomen doet de Dood jammerend zijn verhaal. God luistert bezorgd toe, dan vraagt hij handenwringend: “Zeg, Dood, niet om het een of ander, maar je hebt toch niet verteld wie je gestuurd heeft, hoop ik?”

Het aantal meldingen van de daling van de populariteit van Poetin groeit.  Boegeroep wanneer hij opduikt bij sportwedstrijden, parlementsleden die het vertikken op te staan als hij binnenkomt, dreigende opiniecijfers. Omdat de sterke en stoere man van Rusland inmiddels zo lang in het zadel zit dat zelfs Russen hem een beetje zat worden, is het niet zo moeilijk om berichten of zelfs peilingen te produceren die aannemelijk maken dat hij het onderspit gaat delven.  

Maar het drama dat achter alle terechte kritiek op de regering van Rusland schuilt, is dat je iedere Rus een betere regering wenst, maar geen enkele Rus een slechtere regering. En wanneer Poetin vervangen wordt, is zijn opvolger een minder aantrekkelijk figuur.

Wie de programma's van de oppositiepartijen onder elkaar zet krijgt niet zo veel greep op wat men nu echt anders wil. Minder corruptie, meer banen, goedkopere huizen en dat soort dingen klinken heel verstandig. Wie wil het niet? Hoe dit alles tot stand moet komen en met steun van welke van de vele concurrerende partijen, daarover zwijgt iedereen. Met een iets sceptischer blik lijkt het dat veel tegenstanders van Poetin vooral graag zelf eens een lik uit de pan willen nemen. Veel invloed verzamelen ze daar niet mee.  

Voor zover er strijd om de macht is, speelt die zich elders af, buiten ons gezichtsveld. Mocht de baas van Rusland zijn kaarten de komende maanden erg onhandig spelen, dan komt zijn opvolger eerder uit de boezem van het Kremlin dan uit de rijen van de verlichte democraten. En omdat dit gepaard zal gaan met chaos, heeft die opvolger dan hetzelfde ticket als Poetin ooit had: het herstellen van rust en orde, niet het invoeren van frivoliteiten als transparantie en inspraak. Minder Poetin betekent vermoedelijk meer puinhoop. Dan maar de duivel die je kent.  Minder Poetin betekent vermoedelijk meer puinhoop, meer gedonder voor de paar activisten en journalisten die nog kritiek durven te uiten, om over de hemel maar te zwijgen.

Gerelateerde artikelen