3 minuten

Column: Generatiekloof

De islamitische jeugd van tegenwoordig blijft de gemoederen bezighouden. Hebben we net verwerkt dat een aantal Amsterdamse moslimmeisjes naast Brad Pitt en Puff Daddy ook Osama Bin Laden als hun idool beschouwen, komen er een paar geheel gesluierd naar school om de wereld te laten weten dat het ze bittere ernst is met het uitdragen van hun identiteit. Hebben we de discussies over de mate waarin die meisjes gedwongen moeten worden zich zo te kleden dat er ook non-verbaal met ze gecommuniceerd kan worden, zijn er weer een paar islamitische jongentjes die van huis weglopen om de Tsjetsjeense moslims een handje te helpen bij het verdrijven van de Russen. 

Het is me allemaal wat. Huiverend volgen we de berichten over het groeiende aantal meisjes en jongens dat luid en duidelijk laat weten dat zij voor alles trouw willen zijn aan een godsdienst die voortdurend in het nieuws komt als grootleverancier van vrouwenhaters en terroristen. Hoe komen assertieve jongedames, die opgegroeid zijn in een land waar vrouwen stapje voor stapje meer mogelijkheden hebben gekregen om te doen waar ze zin in hebben, erbij hun vrijheid te zoeken achter een paar lange lappen? Wat hebben Amsterdamse jongentjes te zoeken in verre landen waar je elke minuut van de dag overhoop geschoten kan worden? Tja, wat bezielt ze eigenlijk? De doemdenkers onder ons vrezen dat ze de revolutionaire voorhoede vormen van alle ontevreden moslims die ons land rijk is. Als we niet uitkijken zullen zij op termijn uitgroeien tot een machtige beweging die erop uit is Nederland te transformeren in een griezelige moslimstaat. Anderen menen dat er slechts sprake is van puberale dwarsheid. Volgens hen is de islamitische jeugd van tegenwoordig vergelijkbaar met de jonge babyboomers die zo’n dertig jaar geleden menig vader, moeder, onderwijzer, dominee en pastoor tot wanhoop dreven. Net zoals de islamitische meisjes van nu hun eigenste zelf willen laten zien door zich te hullen in vormeloze gewaden, stapten meiden van toen parmantig rond in lange India-jurken. Net zoals de islamitische jongeren van vandaag hun slaapkamertjes sieren met foto’s van Bin Laden hadden de radicale jongeren van een paar decennia geleden posters van Che Guevarra boven hun bed hangen. Wie echt groots en meeslepend wilde leven liep weg van huis om de revolutie een handje te helpen. Per slot van rekening waren er onder de jonge babyboomers van toen ook heel wat mensen te vinden die met droge ogen beweerden zelfs hun leven te willen geven voor een betere wereld. “Waar wij in die tijd allemaal niet serieus trouw aan zwoeren!”, zegt een vriend met de milde glimlach van de vijftiger die hij tegen wil en dank is geworden. “Geen eed wordt zo gepassioneerd afgelegd als de eed van een zeventienjarige.” Hij herinnert zich hoe hij op die leeftijd naar Parijs liftte. Wat hij daar ging doen, wist hij zelf niet precies, maar de wereld zou nog versteld staan van zijn bijdrage aan De Strijd. Dacht hij. Een paar weken later zat hij weer lekker thuis bij de warme kachel. Hij zegt zich helemaal te herkennen in die twee die naar Tsjetsjenië gingen voor De Jihad. Ook zij zagen hun hartstocht voor de strijd snel verdampen toen ze het heel erg koud kregen en naar hun eigen warme bedjes in Amsterdam gingen verlangen.

Volgens mijn vriend zal het de boze islamitische jeugd van tegenwoordig net zo vergaan als de meeste radicale babyboomers van toen. Voordat we er erg in hebben zullen ze veranderd zijn in gezapige vaders en moeders die zich op hun beurt zorgen maken over een volgende generatie angstaanjagende adolescenten.

Ik neig ertoe daarin mee te gaan.

Gerelateerde artikelen