4 minuten

Column: Liefdesspel in Rotterdam

Het is zonnig in Rotterdam, mensen kruipen uit hun huiselijke taferelen en begeven zich op de straten, terrasjes en parken. Lente betekent gezoen, gestreel en gevrij op straat. Verliefde, jongens en meisjes die de onbedekte ruimtes onder de stadse hemel opzoeken.

Andermans liefde zien is oogstrelend, vooral als het tederheid uitstraalt, een groot verlangen met een zachte rem erop. Soms zie je mensen die de rem loslaten, als een statement of uit puur exhibitionisme, en weg is de schoonheid.

De subtiele publieke romantiek in deze stad wordt steeds multicultureler; veel gemengde jonge koppeltjes zie je niet, wel een lappendeken aan kleuren en kleding. De hip-hop Anti’s, de graag in Armani gestoken Hindoestaantjes met van kokos glimmende haren. De redneck Rotterdammer, met Man-in-Work kleding. De rasta-look Suri’s. En, aarzelend maar ongetwijfeld in toenemende aantallen, de Turkse Shirin en Ferhad (de Turkse equivalent van Romeo en Julia). Marokkanen betrap je minder snel op een liefdesduet, zij komen in groepen, jongens en meisjes samen, de geliefden verzamelen getuigen om zich heen, zodat later niemand hen kan betichten van onzedelijkheid.

Mooi is het aanschouwen van verboden verbondenheden. De geheime plekken van deze stad worden steeds vaker bezet door het verlangen van diegene die ondanks de eigen omgeving elkaars hand vast willen houden. De fietstunnels, de stilste plekken in de parken en de bloemrijkste straten van stadscentrum kennen geen moment van rust meer. Hier worden gepassioneerde woorden gesproken en vallen de smaakvolste zoenen. De stille plekken van de stad zijn in beroering, ze zijn een baken van de onmogelijke liefde.

Die onmogelijke liefde is de verboden vrucht van moslimjongeren. Ik herken de setting: een afspraak in een straat ver van de huizen van beide ouders en van de ogen van willekeurige passanten; vrienden op de uitkijk voor het mogelijke gevaar; vluchtige zoenen, aanrakingen en fluisterend liefkozende woorden, eindigend met het rap bedenken van een volgend moment, een volgende mogelijke plek.

Ik herken dat van het jong-zijn in een Islamitisch Republiek. Bij ons waren de agenten van het regime de bronnen van angst, minder de families en de buren. Maar onze strategie verschilde niet veel van deze moslimjongeren: niet de confrontatie zoeken, wel de eigen zin doorzetten.

U, mijn beste lezer, een autochtone volwassen Nederlander, progressief, 35 jaar of ouder, hoogopgeleid – zo schat ik de lezer van dit kwaliteitsmagazine –, U zult zeggen: wat een hypocrisie en wat een schande dat het in Nederland anno 2004 toe moet gaan als in een Islamitisch Republiek van de jaren tachtig van de vorige eeuw. Turken en Marokkanen zijn al dertig jaar hier, maar de emancipatie is nog steeds nergens.

Het past bij deze tijd om te roepen: hier is het ultieme bewijs van het multiculturele drama! Ook u bent een kind van de tijdgeest. En bij die tijdgeest past het afkeuren van onhollands stiekeme dates van moslimjongeren. 

Voor mij getuigen die geheime tienerafspraken van een conservatieve vitaliteit: de jonge generatie houdt rekening met de zeden en gewoontes van de voorgaande generatie maar doet ook waar zij zin in heeft, op een subtiele wijze. En zegt het u het maar zelf: zou het meisje dat gisteren stiekem stond te zoenen in het park, morgen even streng zijn tegen haar dochter als haar moeder die voor het trouwen nooit een mansadem in haar gezicht  heeft gevoeld?

Maar het beeld van de culturele gevangenis is populair deze dagen in Holland. Het roept een noodzaak op tot grootspraak die past bij de Napoleon-act van het Bush-bewind. Het is militant modernisme: Verlichten! Desnoods door de traditionele structuren plat te gooien.

De militante modernisten roepen de jongeren toe: “Vlucht weg uit het benauwde web van familie, geloof en etnische gemeenschap!” Maar ik voorspel u, degenen die voor een vlucht uit de eigen gemeenschap kiezen, zijn de uitzonderingen en zo zal het ook blijven de komende jaren. Want een groot deel van de etnische jongeren vinden de solitaire, op het ‘zelf’ gefocuste levensstijl van de moderne Hollanders maar niks. Of ze daarin gelijk hebben of niet, ze hebben het recht er zo over te denken en er naar te handelen.

De ander met dwang ‘vrijzinnig’ willen te maken is niet vrijzinnig.

Gerelateerde artikelen