3 minuten

Column: Madonna's Olivier

Er is één scène uit de film Oliver Twist die mij altijd bijblijft. De kleine Oliver ontwaakt in een ruim bemeten kamer die hem is toebedeeld door de vrouw van de weldoener die hem heeft gered uit de klauwen van een criminele bende. Hij staat op en opent de balkondeuren die uitzicht bieden op een zonovergoten plein. 

Langs de chique panden waarop hij uitkijkt ziet hij een groeiend aantal straatventers (v/m) paraderen. Hij ruikt het verse brood en de zoete aardbeien die worden aangeprezen, wendt zijn gezicht naar de hemel en begint te zingen: "Who will buy this wonderful morning? Such a sky you never did see." Slechts weinigen houden het droog bij het aanschouwen van de zingende jongen die na een afschuwelijke periode in een weeshuis en een even korte als mislukte carrière als straatrover liefdevol is opgenomen door een echtpaar dat hem een fijne toekomst wil bieden. 

Volgens de politieke diehards onder ons is het helemaal fout weg te smelten bij het hartveroverende jongetje dat de kans krijgt weg te komen uit de onderste regionen van de negentiende eeuwse standenmaatschappij waarin het Dickens-verhaal zich afspeelt. Per slot van rekening verandert daarmee niets aan ‘het systeem’: zijn soortgenootjes blijven zuchten onder de barre omstandigheden waaraan Oliver is ontsnapt. Maar de meeste kijkers zitten lekker te zwijmelen bij de weesjongen die na veel kommer, kwel en tegenslag een rijk leven tegemoet gaat.

Madonna heeft haar eigen Oliver Twist meegenomen uit een weeshuis in Malawi. Ze was er vanwege een promotietoer voor Raising Malawi, een van haar liefdadigheidsstichtingen. De hele wereld is inmiddels over haar heen gevallen vanwege de adoptie van het Afrikaanse kind, die niet helemaal volgens de regels zou zijn verlopen. Ook CDA-minister Van Ardenne deed een duit in het zakje. Zij kwam met harde verwijten over de verplaatsing van de kleine David naar de ongekende weelde van Madonna’s Umwelt in Londen. In één adem bracht ze Davids omstreden adoptie in verband met kinderhandel en prostitutie. Bovendien vreesde ze voor aanpassingsproblemen van het zwarte Afrikaantje aan de westerse levensstijl van de popster aller popsterren.
Op de website AfricaServer.nl krijgt Madonna bijval uit onverdachte hoek. In een column richt Bart Luirink – voormalig antiapartheidsactivist, nu hoofdredacteur van Zuidelijk Afrika Magazine – zijn pijlen op Van Ardenne. “Terwijl veel ouders in Nederland van hun kinderen graag wereldburgers maken (leuk een jaartje door de VS liften, lekker een tijdje als au pair in Parijs, stoer als vrijwilliger in een aids-kliniek in Zuid-Afrika), moeten Afrikaanse kinderen vooral blijven zitten waar ze zitten,” schrijft hij. En: “Het idee dat zwarten in ‘hulle eie gebiede’ horen, lag ten grondslag aan de thuislandenpolitiek van Hendrik Verwoerd. Met die politiek is in Zuid-Afrika inmiddels korte metten gemaakt maar, o ironie, fort Europa koketteert er weer mee. Misschien heeft Madonna daartegen wel haar, even spreekwoordelijke, middelvinger opgestoken.”
Totdat ik die column las, had ik nauwelijks een gedachte gewijd aan de geglobaliseerde Oliver Twist uit Malawi, maar Luirinks redenering vond ik wel aardig. Moeder Madonna die ons aanvoert in de strijd tegen het Verdonkisme en aldoende de oude droom van Martin Luther King tot nieuw leven wekt.
De volgende dag zag ik in Het Parool een foto van de kersverse adoptiemoeder en haar nieuwe kind. Een prachtig plaatje van een devote witte Madonna met op haar arm een al even sereen ogende zwarte David. Mooi kindje heeft ze gescoord daar in Afrika. “Echt de Chanel onder de adoptiebaby’s,” zou Edwina uit Absolutely Fabulous zeggen.
Hopelijk kan hij over een tijdje ook nog zingen en dansen. Dan kunnen we er allemaal veel plezier aan beleven als hij straks de hoofdrol krijgt in de verfilming van zijn eigen musical.

Gerelateerde artikelen