3 minuten

Stil

column

Kennismaken met de particuliere veldslagjes binnen een potentiële regeringspartij is als voor het eerst in een 2CV de Mont Ventoux af, zonder remmen. Als er een tweede keer komt, ga je lopen. Dus het is begrijpelijk dat het nu ietwat stil is rond GroenLinks.

Maar de Haagse politiek is grillig, regeringen zitten tegenwoordig nooit lang en het electorale aanbod voor linksliberalen, milieuactivisten, socialisten en andere maatschappijcritici is aanzienlijk. Tijd voor profilering dus. Want gesteld voor de keus tussen de GroenLinkse rust van het kerkhof en Dion Graus aarzelt inmiddels zelfs de hardste boomknuffelaar. Je wil toch ook een stukje bang for the buck, als kritische kiezer zijnde.

 

Zo’n Groene en Linkse profilering is nog niet zo makkelijk. De progressief-liberale hervorming van de verzorgingstaat verloor door de crisis nogal aantrekkingskracht, en pleitbezorgers lijken vooral nog te vinden onder het soort welvarende D66’ers die hun oude vertrouwde baasje toch wel weten te vinden. Bram van Ojik zet dat voort met de prettige twijfel – ‘basisinkomen, misschien geen gek idee?’ – van de intellectueel, niet met de vastberadenheid van de baas. Maar om het eigenaarschap van de door GroenLinks gedroomde hervormingsagenda te claimen, moet de stress van de dubbele baan en de dubbele zorgtaken veel zichtbaarder worden. En dan nog blijft de vraag of de verschillende soorten verzekeringen voor een werknemer, de kern van de zaak uitmaken. De discussie over het functioneren van de Nederlandse arbeidsmarkt stoelt op zeer onrustige grond: migratie en vergrijzing zetten de bereidheid om überhaupt bij te dragen aan de kosten van de verzorgingsstaat permanent onder druk. Links staat voor heter vuren dan de strijd met de FNV.

 

Ook in termen van ‘groen’ loopt het nu niet lekker. De milieubeweging en GroenLinks als parlementaire tak daarvan weten amper te profiteren van de economische crisis, die een aanleiding zou moeten zijn om ons te herbezinnen op onze leefwijze. De internationale duurzaamheidsfora krijgen langzamerhand een even Byzantijns karakter als Brussel zelf: er gebeuren dingen waar je eigenlijk niet tegen mag zijn, maar echt snappen doe je het zelden. Tussen neus en lippen door sloot Angela Merkel de Duitse kerncentrales, om daarmee het meest uitgesproken milieuprofiel van heel Europa op te bouwen. Het lijkt op dit terrein bijna onvermijdelijk om weer echte actie te voeren. Geen halfsterk geklets meer over ‘zelf doen’ en ‘burgerinitiatieven’ want heel Blaricum heeft initiatiefsgewijs al zonnepanelen op de rietkappen gelegd, maar weer eens laten duidelijk zien waar de vervuiling en verspilling optreden en hoe het beter kan. Misschien dat het schaliegas helpt?

 

Oftewel, als GroenLinks niet snel wat jonge uitgesproken mensen naar voren schuift en zo nu en dan weer eens een hek kapot knipt, is de nabije eigen toekomst tamelijk onzeker. De troost is dat die existentiële angst tegenwoordig zelfs bij de middenpartijen leeft en dus makkelijker als remedie voor de problemen van de hedendaagse democratie kan worden gezien dan als ziekte.

 

Gerelateerde artikelen