3 mins

Amerikaanse ogen

Ik schrijf dit stuk in de Californische zon, midden in Los Angeles. De afgelopen drie weken reed ik door het land dat zo bekend is van films, muziek en televisie. Een gekke ervaring. Alles komt bekend voor en juist daardoor is de vervreemding groter. Obelix heeft namelijk gelijk. 'Gekke jongens, die Amerikanen!' Gelukkig kunnen wij daar iets van leren.

Leven met paradoxen

Amerikanen leven met allerlei paradoxen. Op elke menukaart staat exact het aantal calorieën aangegeven. Vervolgens zijn de porties enorm en rekent iedereen uit hoeveel er moet worden gesport om die calorieën weer kwijt te raken. Het is een rekendrift die zorgt voor een illusie, een hallucinatie die in de weg staat van een gematigd, gezond, gewoon leefpatroon.

Net zoals bij ons is duurzaamheid ook hier een populair woord. Maar op de een of andere manier werd ik er een beetje cynisch van. Mij lijkt 'duurzame wegwerpbeker' namelijk een contradictio in terminis. Amerikanen vinden van niet. Het kartonnen hoesje dat beschermt tegen verbrande handen kun je namelijk apart recyclen.

Ook sociale discussies zijn hier net anders. Aan de bar in San Francisco probeerde ik een dronken brandweerman uit te leggen dat we de bedelaars op straat het liefste aan een huis en een baan helpen. Dat we geloven dat bedelaars die hulp zelfs willen wanneer ze zeggen van niet. De brandweerman begreep er niets van. 'You want to just give them money, a job, a house? But they could do that themselves if they would want to. The're just lazy beggars.' Voor ons is de vraag hoe ver we mogen gaan in het geven van ongevraagde hulp. We willen weten wanneer we vrijheid mogen vergroten door er inbreuk op te maken. Mijn brandweerman zag alleen de vrijheid van onbeperkte opties, de vrijheid van elke bedelaar om wel iets van zijn leven te maken.

Soortgelijke vreemdelingen

De mensen hier zijn vreemdelingen die op mij lijken. Ze lijken zelfs enorm veel op mij, die soortgelijke vreemdelingen. De enige conclusie die ik eruit kan trekken, is dat er bij ons net zulke paradoxen moeten zijn. Zonder dat ze ons opvallen, maar waar we wel van kunnen leren. Wat zie je in Nederland als je kijkt met Amerikaanse ogen?

Mensen wonen in kleine huisjes in kleine straten in kleine steden met kleine auto's. Buren houden goed in de gaten wat er gebeurt in hun straten. Het hele gezin deelt een badkamer. We hebben zelfs lang niet altijd een auto! Iedereen loopt en fietst maar. De 'uitgestrekte vrije natuur' is een stukje groen tussen vijf snelwegen. Zou een Amerikaan zich niet opgesloten voelen? Hoe kunnen wij ons vrij voelen?

Amerikanen mogen dan gek doen over duurzaamheid, ook bij ons is de discussie krom. We bekommeren ons om een handvol halal geslachte schapen en laten vervolgens tienduizenden beesten verkommeren in het boerenbedrijf. Onze landbouw moet zorgen voor voldoende voedselzekerheid. Daarom verbouwen we inefficiënt veevoer. En we verbieden de gloeilamp, zodat spaarlampen kunnen draaien op kolencentrales. 'Gekke jongens...'

Vakantie in eigen land

Ons bestaan is net zo paradoxaal, alleen zien we het al niet meer. Misschien was voormalig staatssecretaris Heemskerk, die opriep vooral in eigen land op vakantie te gaan, zo gek nog niet. Soms doe je er goed aan thuis een vreemdeling te zijn. Dan zie je nog eens wat. Wie weet. Welke paradoxen zien we nog meer over het hoofd? 

Reacties

De Amerikaanse bedelaar kan

De Amerikaanse bedelaar kan kiezen voor een slecht betaalde baan, en toch nog honger hebben.
En de Nederlandse bedelaar zal nooit een werkgever vinden die hem aanneemt.

Volgens mij is er in dit land geen discussie over duurzaamheid.
Nederlanders zijn murv door de neoliberale cultuur, of hebben een bord voor hun kop, waardoor ze denken dat we als achterlijkste land van de EU, "best wel duurzaam zijn"

We zijn gewend aan die 18000 doden per jaar door luchtvervuiling.

Reactie toevoegen