2 mins

Even weg

Bakken op het strand van Zandvoort, comazuipen in een Spaanse discotheek of bloemetjes plukken in de Alpen: voor iedereen is vakantie wat anders. 

Maar of we nu gaan voor de zon, de rust of om de wereld te ontdekken, één reden delen we: we willen even weg. Weg uit de bekende omgeving en het dagelijks ritme. Weg uit de regen, uit huis, van de sleur. Gewoon weg!

En dat is gezond. Door ons even los te rukken uit ons normale bestaan, kunnen we er letterlijk vanaf een afstandje naar kijken. De plotselinge vrijheid dwingt ons het vanuit een ander perspectief te zien. Normaal denderen we maar door. Studeren, werken, kinderen, druk, druk, druk. Maar doen we wel wat we willen? Waar we van genieten? Wat we echt belangrijk vinden? Hou op zeg, daar hebben we geen tijd voor.

Midden in de vakantie komt het dan ineens. Je loop een Thaise tempel binnen of haalt een ijsje bij de strandtent: 'Wat een verschil hier. WTF ben ik in Nederland toch aan het doen??' Voor de één een tevreden moment, voor de ander een pijnlijke bewustwording van het feit dat het echte leven weer eens in twee weken gepropt moet worden. Volgend jaar dan maar weer...

De waan van de dag voorziet ons van een milde verdoving. We vragen ons geregeld af waar de tijd blijft, terwijl we met een rotgang door blijven hobbelen. Want dan hoeven we ons niet af te vragen: waar eigenlijk heen? Vakantie geeft ons een tijdelijke halte, een adempauze om even ergens uit te stappen en rond te kijken waar we zijn.
Of natuurlijk andersom. Voor mij als werkloze is nu die halte: even géén vakantie hebben. Even geen zorgen om nuttig zijn, om overleven. Om de vraag waarheen. Even weg! Volgend jaar dan maar op avontuur. 

Reactie toevoegen