4 mins

Kinderbijslag beperken tot twee kinderen en daarmee basta

Dan kwam de pastoor 's ochtends bij moeder de vrouw langs. Neen, niet wat u denkt. Het gesprek bewoog zich langzaam in de richting van de vraag of er al een nieuw kindje in aantocht was. Als dat niet het geval was dan zou het toch mooi, en geheel in de lijn van Gods bedoelingen zijn als daar aan gewerkt werd.

Het kwam niet in het hoofd van mijnheer pastoor op dat veel van die vrouwen middels periodieke onthouding hun uiterste best deden om het niet zover te laten komen, maar de onvruchtbare periodes waren moeilijk vast te stellen, en het huwelijk kon toch niet alleen drijven op in de tijd gereguleerde seks.

Dus, ook zonder de aanmoediging van de adjudant van God werd moeder de vrouw zwanger. Zijn gezegend woord hielp misschien om het onvermijdelijke in een soort van blijdschap te aanvaarden. Om die vreugdevolle of bittere pil economisch draagbaar te maken werd de kinderbijslag in het leven geroepen. Voor de katholieke kerk was dat een weldaad. Nu kon er met volle vaart op gekoerst worden dat het katholieke bevolkingsdeel de meerderheid zou krijgen, en Nederland eindelijk omgebouwd zou kunnen worden tot een op katholieke leest geschoeide theocratische staat. Zo ver is het niet gekomen. Toen de katholieken in de meerderheid dreigden te komen brak in het begin van de jaren zestig het Tweede Vaticaans Concilie uit, werd de pil uitgevonden, ging het economisch beter, en werd het eindelijk normaal dat vrouwen een baan hadden. Daarmee daalde, met name bij katholieken, het aantal geboortes dramatisch.

Lusten en lasten

Ook de kindersterfte hoorde toen vrijwel tot de verleden tijd. Het had voor de hand gelegen om, met al die gegevens op het netvlies, de kinderbijslag aan een frisse beschouwing te onderwerpen. Dat is tot op heden niet gebeurd. Dat is bizar. Er is maar één reden die ik, vandaag de dag, kan bedenken om de kinderbijslag in stand te houden. Het zou de moeite waard kunnen zijn om het bevolkingsaantal op gelijk niveau te houden. Dus, met twee kinderen per echtpaar komen we daarbij in de buurt. Het ligt dan voor de hand om het verlenen van kinderbijslag te beperken tot die twee kinderen, en daarmee basta. Het laatste wat u mij zal horen is om, in de beste Chinese tradities, het krijgen van meer dan twee kinderen af te straffen. Maar om dat te belonen gaat me ook te ver. Wie een derde (wat erg modern schijnt te zijn) of vierde kind wil, zij en hij, zij en zij, of hij en hij, ze gaan hun gang, maar op eigen kosten.

Het is me bekend dat er heel wat echtparen in scheiding liggen. Als ze uit die misère weg gekrabbeld zijn beginnen sommigen van hen dan weer lustig aan een tweede leg, met een nieuwe partner. Een nieuwe lente, een nieuwe baby. Het spreekt vanzelf dat, als een van die twee al twee kinderen heeft, de kinderbijslag aan hun neus voorbij gaat. Wie de lusten van meer kinderen wil smaken draagt er zelf ook de lasten van. Er is geen maatschappelijk belang te bedenken waarom de samenleving daar financieel aan zou moeten bijdragen.

Emancipatie vrouwen uit de migratie

Ik begrijp niet waarom de PVV de beperking van de kinderbijslag tot twee kinderen niet al lang en breed aan de orde heeft gesteld. Immers, de meeste kinderen treft men aan in gezinnen die hun afkomst hebben in de migratie. Het is een bekend gegeven dat er een verband bestaat tussen veel kinderen en armoede. Dat, en ook geloof, zullen een reden zijn voor die overdaad aan kinderen. Dus, als er vrees bestaat voor een islamitische overwoekering van ons land, dan is het aan banden leggen van de fokpremie een voor de hand liggende remedie.

Die vrees deel ik niet; zodra het economisch beter gaat daalt het kinderaantal vanzelf. Mijn argument is eerder dat de beperking van de kinderbijslag tot twee kinderen een extra stimulans is voor de emancipatie van migrantenvrouwen. Het is niet ondenkbaar dat zo een financiële inperking het aantal geboortes in die kringen aanzienlijk zal doen verminderen. Dat betekent, concreet gesproken, dat vrouwen niet voortdurend meer zwanger rondlopen, baren en zogen. Dat opent voor hen het perspectief om een zelfstandig leven te gaan leiden, inclusief het nemen van een baan. Vanuit emancipatorisch perspectief hoeft men geen aanhanger van de PVV te zijn om een drastische ingreep in de kinderbijslag een warm hart toe te dragen. 

Reacties

Binen de Werkgroep Voetafdruk

Binen de Werkgroep Voetafdruk Nederland (www.voetafdruk.eu) is ook intensief gediscussieerd over de (macro) wens tot stabilisering van de bevolking en daarna een krimp ervan. Wij leven namelijk met meer mensen op onze grond dan we aan voedsel en andere producten, duurzaam, kunnen produceren.

Welke maatregelen kunnen bijdragen tot het beinvloeden van de gezinsgrootte op individueel (micro) niveau, daar kwamen we slechts ten dele uit. Op welke wijze je de kinderbijslag hiervoor kunt gebruiken vereist volgens onze werkgroep nadere discussie.

Het lijkt ons wel duidelijk dat voorlichting over het nut van kleine gezinnen om de overbelasting van de aarde te verminderen nuttig is. En ook dat - vrijwillige - beperking van het kinderaantal hiertoe bijdraagt. Maar dit onderwerp is nog steeds een heet hangijzer in de Nederlandse politiek, ook bij GroenLinks. Hopelijk wordt de discussie hierover spoedig geopend. Dank daarom voor deze column!

Detailproblemen als vergrijzing en relatief grote gezinnen bij sommige migranten-groepen vallen in het niet vergeleken bij de noodzaak om de aarde duurzaam te maken.

Dat bij "ontwikkeling" het kinderaantal per gezin of per vrouw daalt is in het algemeen een feit. Maar of die daling voldoende doorzet om de bevolkingsgroei te stoppen is hieruit absoluut niet af te leiden. Juist vanwege de trend dat veel jonge gezinnen voor een derde kind blijken te kiezen.

U bent, lijkt me na lezing

U bent, lijkt me na lezing van dit stukje, uiteraard ook voor de afschaffing van enige vorm van verpleging in uw zorgpakket.
De zorgzaamheid die in veel grote families eigenschap is van de kinderen leidt ook tot een relatief grotere deelname van kinderen uit grote gezinnen aan een zorgopleiding t.o.v. kinderen uit gezinnen met twee kinderen.
Uw toekomstige verzorg(st)ers en verpleeg(st)ers.

Het is een geheel foute gedachte dan emancipatie betekent dat vrouwen werken.
Echte emancipatie is keuzevrijheid.
Zelfstandig deelnemen aan de maatschappij kan ook als fulltime moeder.
Meer fulltime moeders zou wel eens kunnen betekenen dat de criminaliteit daalt en dat de wens van de regering dat de mantelzorg de verzorging van gehandicapten en ouderen meer dan ooit op zich neemt wordt vervuld.
Veel kinderen lijkt meer en meer een slimme zet te zijn om het als oudere nog te kunnen rooien, gezien de achteruitgang van de oudedags voorzieningen.

@Syl: Uw zorgen over

@Syl: Uw zorgen over toekomstige verzorgers lijkt mij een detail ten opzichte van het duurzaamheidprobleem.

En dat jonge mensen vaker kiezen voor een groter gezin vanwege achteruitgang van oudedagsvoorzieningen, voor hen nog een jaar of 30 in de toekomst, lijkt mij discutabel.

Joost en Quintijn, Op basis

Joost en Quintijn,
Op basis van wat ik van jullie lees nog behoorlijk jong zeker??
Niets over de vergrijzing, en wie moet straks de aow betalen.
Ik ben het eens met Syl wat betreft de emancipatie. Zelf kiezen is echt geemancipeerd. En ja ik heb vier kinderen, waarvan twee met een "beperking" .
En ja toch werk ik 24 uur per week en ben GL fractieassistent en webmaster. En ja ik help zo nu en dan ook op school, want daar kan ook niet veel zonder ouderparticipatie. Wat ik maar zeggen wil, iedereen is anders en keuze vrijheid een groot goed. Soms gewoon een beetje de nuance zoeken.

Monica

Het is normaal wel de hand in

Het is normaal wel de hand in eigen boezem te steken, de katholieke vrouwen die teveel kinderen krijgen en daarmee moeten stoppen. (Weg met ons)
Maar wel abnormaal is het om onze knuffel-allochtonen hun zesde kind te ontzeggen

Geert

@monica: Ik ben 60. Ik zie

@monica: Ik ben 60. Ik zie ook wel allerlei detailproblemen. Maar ze vallen alle in het niet bij het toenemende probleem van overgebruik van de Aarde, mede veroorzaakt door ons te grote aantal. Wat valt er nog te betalen (aan aow) als onze grondstoffen op zijn?

Ieder voor zich mag haar kindertal kiezen, prima, maar publieke discussie hierover en in het algemeen kleinere gezinnen lijkt me echt de beste strategie om de overbelasting van de Aarde te verminderen.

@Geert: verschillen tussen verschillende bevolkingsgroepen/culturen is een lastig punt. Geen reden echter om de discussie over dit onderwerp uit de weg te gaan.

Reactie toevoegen