3 mins

Luchtalarm

Mijn twee beste vrienden ruziën om een PhD-plek, terwijl een derde zijn verhaal over nog te behalen levensdoelen zonder enig spoor van een einde voortzet. Ik hoor ze nauwelijks omdat ik me zit af te vragen of ik die twee wereldreizen toch op mijn CV had moeten zetten. Het is de eerste maandag van de maand en het luchtalarm raast alsof een nog onbekende vijand binnen een paar uur ons land en leven komt innemen.

Onwillekeurig wekt de sirene het gevoel bij me op dat we moeten pakken wat we pakken kunnen voordat het allemaal te laat is. En dat gevoel lijkt steeds meer op z’n plaats. Tegenwoordig is verliezen niet meer de schuld van de scheidsrechter. Wanneer je niet bereikt wat je wil is dat je eigen schuld, en die van jou alleen.

Dus daar gaan we dan! De Nederlandse student: rood aangelopen van ambitie en twintig stages, studies en traineeships combinerend. Blakend van het zelfvertrouwen en met ons tien pagina lange CV in de hand, op avontuur richting arbeidsmarkt. Op weg naar die droombaan. Toch?

Maar aangekomen bij de poorten van de arbeidsmarkt valt het vies tegen: de banen liggen niet voor het oprapen, laat staan de droombanen. In juni verleden jaar betoogde Daniel Gros in Trouw dat de Europese jeugdwerkloosheidscijfers te hoog uitvallen, onder andere omdat vijftienjarigen in de statistieken worden meegewogen. Ook de Nederlandse cijfers zouden overtrokken zijn door een afwijkende methode van ons CBS. FNV Jong daarentegen vermoedt dat het daadwerkelijke percentage rond de 25 ligt, door verborgen werkloosheid. Jongeren werken onder hun niveau of hebben tijdelijke contracten, met draaideurwerkloosheid als gevolg. Deze mensen worden niet meegenomen in de statistieken. Als we de jeugdwerkloosheidscijfers van Eurostat van juli 2013 bekijken, zien we dat Nederland natuurlijk bij lange na de beangstigende 60 procent van de Grieken niet haalt. Echter betekent een percentage van 10,5 procent nog steeds 150.000 jongere werklozen, waar dat er in Griekenland 185.000 zijn.

Nu kunnen we ontzettend gaan kibbelen over deze cijfers, maar wat er echt toe doet: wij jongeren zijn bang. Onze droombaan is nog ver weg. Na de presentatie van het Sociaal Akkoord sloeg onze premier nog een modderfiguur door ons allen doodleuk op te roepen auto's te kopen en naar de kroeg te gaan. Wij zijn niet bang te consumeren, te investeren. Wij willen meedoen in uw 'participatiemaatschappij'.

Onze oosterburen hebben hiervoor een systeem op poten gezet waarbij jongeren binnen een bedrijf tegelijkertijd leren en werken. De Duitse jeugdwerkloosheid is inmiddels verreweg de laagste van Europa. April vorig jaar stelde onze regering 50 miljoen euro beschikbaar in het kader van jeugdwerkloosheid. Wat ik daar vooral van meegekregen heb is dat Lodewijk Asscher zelfvoldaan in zijn praalwagen - de '#jeugdopzoek'-bus – rondtoerde en dat Nederland een heuse 'jeugdwerkloosheidsambassadeur' heeft gekregen, wat volgens mij vooral een goed scrabble woord is.

De student is niet gek, wij weten dat de miljoeneninvesteringen niet voor het oprapen liggen en dat wij misschien ook gewoon veel te talrijk zijn. Als er een numerus fixus wordt ingevoerd voor bijvoorbeeld culturele antropologie, dan snappen wij dat. Maar zolang zich er geen afname voordoet van de hoge jeugdwerkloosheid, is duidelijkheid extra belangrijk. De grote variëteit aan maatregelen van de afgelopen jaren en het soms ook weer afschaffen daarvan, heeft ons in verwarring gebracht. Moeten wij nu investeren in onze toekomst, of juist als de wiedeweerga automatisch afstuderen en vooral geen tweede master (van 20.000 euro) gaan doen? Hoe de maatregelen er voor 2015-2016 uitzien is nog steeds niet helemaal duidelijk en evenmin wat de jeugdwerloosheidsambassadeur gaat opleveren. Ondertussen ploeteren wij voort; in een spagaat van onze ambitie en de slinkende studeermogelijkheden.

Jong, links en bang voor de toekomst. Dankuwel.

Reactie toevoegen