Kort geleden was ik in Cremona voor het Monteverdi festival: wat een prachtige stad en wat een heerlijk concert. Ik kom al vele jaren in Italië en er is altijd crisis: Brigate Rosse, Berlusconi en nu de dreiging van omvallende banken. Tegelijkertijd zijn veel steden prachtiger dan ooit, is het eten er verrukkelijk en de cultuur zeldzaam rijk. Daar kijk je als Noorderling toch met een zekere afgunst naar.
Iconisch; de groepsfoto van wereldleiders aan het begin van de Glasgow Klimaattop. Tussen de vijftig mensen is het aantal vrouwen op één hand te tellen. Ook op andere beelden zie je dat de mannen binnen staan, op de bühne, terwijl vooral vrouwen protesteren, zowel in de wandelgangen als buiten. Saillant detail is het verschil in diversiteit; de vrouwen komen uit alle delen van de wereld en alle leeftijdsgroepen. De mannen zijn vaak ouder dan vijftig, en vooral wit. Dat is zonde, want juist vrouwen maken het verschil.
Of we dat nu willen of niet: ‘smart’ technologie is een belangrijk onderdeel geworden van ons leven. Nu de programma’s voor de gemeenteraadsverkiezingen in 2018 worden opgesteld, is het daarom van belang dat gemeentes een visie en beleid op technologie ontwikkelen. Hoe verbinden we technologie met goed bestuur, met democratie, met participatie? GroenLinks Utrecht doet een voorzet. Rico Brouwer, de nummer drie van de Piratenpartij, reageert.
In plaats van ‘ontwikkelingshulp’ en ‘Derde Wereld’ spreken we tegenwoordig over mondiale gelijkwaardigheid en duurzaamheid, maar visies van niet-westerse culturen op ontwikkeling en ecologie worden zelden serieus genomen als het gaat om strategieën voor een duurzamer wereld. Ten onrechte.
Het werk van James Baldwin getuigt van het inzicht dat maatschappelijke scheidslijnen uiteindelijk niet wezenlijk zijn voor wat echt telt tussen mensen, namelijk begrip en genegenheid. De samenleving die deze scheidslijnen wel vooropstelt, moet worden bestreden. Een gesprek met kunstenaar Felix de Rooy.
De uitslag van de Tweede Kamer verkiezingen onthulde in Rotterdam overal in Nederland een politiek landschap, waar de partijkeuze vrijwel samenvalt met de sociaaleconomische positie en deels met de etnische achtergrond van de kiezers. Zelfs in de meeste pluralistische stad van Nederland is dit beeld herkenbaar.
Zo’n 10 procent van de kinderen of jongeren in Nederland ontvangt één of meerdere vormen van jeugdhulp. Dat zijn er dus ruim 400.000. De jaarlijkse uitgaven zijn inmiddels gestegen tot ongeveer 5,3 miljard euro. Wat is er aan de hand met de jeugd in Nederland? Of, wat is er aan de hand met het stelsel van ondersteuning, hulp en zorg voor de jeugdigen in Nederland?
De overheid heeft zich steeds meer teruggetrokken uit wijken en buurten. Met als gevolg een achteruitgang van de voorzieningen voor de bewoners. Toch valt er welvaart terug te brengen in de wijk bijvoorbeeld met Community Wealth Building. Waar komt het concept vandaan en hoe werkt het?
Niet de Zuidas, maar juist het Amsterdamse stadsdeel Zuidoost is de rijkste plek van Nederland: rondom de Johan Cruijff Arena wordt per vierkante kilometer het meeste geld verdiend. Toch is daar armoede, zijn inkomens en banen onzeker en is de ongelijkheid groot. Hoe kan op één plek zoveel rijkdom en tegelijk zoveel armoede bestaan? Omdat veel van het verdiende geld wegvloeit zonder dat bewoners meeprofiteren. Dat kan anders! Een gesprek met de Amsterdamse gemeenteraadsleden Simion Blom, Imane Nadif en Femke Roosma over hun motivaties achter Community Wealth Building (CWB), hun ervaringen in Zuidoost en hun toekomstbeeld voor het veelbelovende stadsdeel.
Het kapitalisme werkt niet meer. Het werkt niet meer voor gewone mensen en maakt onze aarde kapot. Veel mensen voelden dit al na de financiële crisis van 2008 en de coronacrisis lijkt het definitieve zetje te hebben gegeven. Het aantal boeken met radicale voorstellen groeit enorm snel. Ook in Nederland is het gaan schuiven. Een betoog voor een welzijnseconomie die ons allemaal verrijkt.